خدایا گر تو درد عاشقی می کشیدی؛تو هم زهر جدایی را به تلخی می

چشیدی؛تو هم چون من به مرگ آرزوها می رسیدی؟؟؟

 -------------------------

نمی دانم تو می خوانی ز چشمم حرفهایم را نمی دانم تو می بینی نگاه

 بی صدایم را که می گوید بدون مهربانیهای بی حدت... بدون

عشق تو، هیچم...

ثانيه های به يغما رفته عشق را گريستم ..گوش ِ زمان اما  چه ناشنوا ، و بازسردی ِ خاک مامن ِ آرزوهايم شد بی معشوق ، هوای سنگين ِ زندگی را استنشاق می کنم  ...باز هم سردم است .

همه چيز تمام ميشود....!در لحظه اي مقدس....! لحظه ي احساس...! و تنها صداي ساعت و قطره هاي اشک بر گونه ي من بر جاي خواهد ماند...! و من در حصار سنگي ام خواهم مرد بدون اشک .بدون ساز...! و اين اشک...و کاش ميدانستي... که اين اشک براي توست رفت....      واسه همیشه....   حالا دیگه بهونه ای واسه نوشتن ندارم حالا كه ميروي یه نظرم پشت سرت رو هم ببين .ببين كه تنها ميشم تنها من باختم نا زنين تنها من ... نا زنين میخواستم واسش همه کس باشم.همه چیز باشم.اما...    نمیدونم چی شد.اصلا چرا شد.ولی رفت........باور نکرد... افسوس..فکر نمیکردم آخر ماجرا این طوری بشه اما شد. از دست من هم هیچ کاری بر نمیاد.حالا زندگیم پر شده از خاطراتش.پر شده از اون همه لحظه های مشترک و قشنگ. چه روزای خوبی بود.چقدر دوستش داشتیم.وای صبح جمعه....خداحافظ همین حالا...همین حالا که من تنهام... خداحافظ به شرطی که بفهمی تر شده چشمهام...این چند روز فقط خیره شدم به یادگاری هاش. فکرم پر شده از یاد اون.آخه چرا اینجوری شد. چرا آخر این قصه اینقدر ناباورانه تموم شد؟اگه گفتم خداحافظ نه اینکه رفتنت ساده است!... نه اینکه میشه باور کرد دوباره آخر جاده است... خداحافظ واسه اینکه نبندی دل به رویاها... بدونی بی تو و با تو همینه رسم این دنیا... خداحافظ... خداحافظ... همین حالا .....حالا دیگه میخوام همهچیز رو فراموش کنم.دیگه حتی اگه تو هم بخوای من دیگه بریدم.من دیگه نمیتونم باهات باشم.خسته شدم میفهمی... خسته. .... ولی ای کاش همه اینا یه کابوس بود.یه کابوس. اما نه انگار حقیقیه.منم باید باورش کنم ....می دانی این نوشته آخرمه . همه اینا رو واسه تو نوشتم چون ابري سياه تمام وجودم را سنگين کرده چشمانم را خيس نموده و راه گلويم را بسته است......مقابل پنجره اتاقم نشسته ام و مي نويسم...شب است و تاريکي .! تمامي شب من در کوچه ي دل خود راه ميرفتم و پرسه ميزدم، کوچه اي تنگ و دراز، نهايتش بن بست.تواني براي بازگشت ندارم.همه ي درهاي اين کوچه بسته اند. حتما ساکنين اش ترک ديارکرده اند.خسته و تنها بر روي پله ي درب آخر نشسته ام.مگر نه اينکه در کوچه ي دل خود بودم!!!!!!!!!!!!

واژه ها که ته بکشند... از صبح های تکراری که خسته بشی به شبهای بیهوده و بیخود که برسی...جای خالی و نبودن هارو که بفهمی که چقدر خسته از هوای ابری .بعد تا افتاب می زنه دوباره ارزو کنی هوا ابری بشه .باز ابر بشه وتو باز بگی لعنت به این هوا... از حرف زدن که خسته بشی و سکوت رو به همه چیز ترجیح بدی ... از همه ی رنگها که خسته بشی و وقتی بگن تو واقعا چه رنگی رو دوست داری و تو توی ذهنت دنبال یک رنگ خاص بگردی و نباشه...وقتی داشتن و نداشتن برات فرقی نکنه ...وقتی برات مهم نباشه شبه یا روزه ...اره اون وقته خیلی ها می گن دلت گرفته ...یه چیزی شبیه دلتنگی ...خودت نمی دونی چته ...از حرف زدن بقیه خسته می شی .دلت می خواد نعره بکشی از ته دل ... دلت می خواد توی سرما بلرزی و هوای سرد رو بفرستی توی ریه هات...دلت می خواد نفهمی ....ندونی...وقتی از فکر کردن هم خسته می شی باز به این فکر می کنی که چت شده ؟؟؟ بعد باز یادت می یاد جایی رو که خالی شده .... نمی فهمی چطوری ... فقط می دونی اون موقع زمستون بود ..فقط می دونی هیچ رنگی رو دوست نداری.. فقط می دونی واسه ی داشتن بقیه واقعا هیچ کاره ای...فقط می دونی که یکی این وسط کم شده ...و تو ...اره تو دلت خیلی گرفته ...خیلی!!!                                                                                               

در آستانهء نگاه بی احساس تو سرد ویخ زده در کنار کوچهء یخ زده ذهنم ایستادم بی حرکت ، ساکت با تفکر پوچ در انتظار  دیدن احساس از میان دو چشم تو اما هیچ نمی بینم ساکت وبی حرکت خشک شدی حتی پلک هم نمی زنی باران بر تمام بدنت بوسه زد اما هیچ نگفتی من آشفته تر از همیشه خواستم کوچه را ترک کنم اما دوباره در راه بازگشت انبوه سهمگین گذشته را بر سر راه دیدم بزرگ وترسناک وشاید هم سیاه هیچگاه جرأت دور زدن ورفتن از راه دیگری را نداشتم تو مانند سایه درتمام کوچه پس کوچه های ذهنم نقش بستی اینجا هم هستی همین حالا تو را بر این برگ نوشتم و بارها می دانم تورا مرور خواهم کرد

در مقابل خود راهی جز گذشته ندارم  گذشته خراب شده وآینده همه در سوگ گذشته سوخت من ماندام ودست نوشته های پراکنده ام ، من ماندم وکوهی از گذشته که هر روز با سرعتی باور نکردنی مرور میشود و باز هم مرور میشود ودر تمام مدت از خود غلط املائی می گیرم و در آخر با انبوهی از اسمهای  تو مواجه خواهم شد………     

غریبه ام با تو

و با تمام هستی ،

که  به نقطه ی کوری ازآن تبعید شده ام ؛ به این اتاق ، که در آن ابرها را گم می کنم ،  مدادم را بی هوا می جوم  و ناخواسته هق هق می کنم...

گویی عمری با مردگان هم قفس بوده ام  و امروز تمام من در یک کوچه ی  بن بست خلاصه می شود و یک اتوبوس که از آن جا مانده ام...

کفش هایم

پاهایم را زخم می کنند و کسی برایم دست تکان نمی دهد...

ملالی نیست...

کوله پشتی ام را از هوای تازه ی سحر پر می کنم ، با دیوارها خداحافظی می کنم ، دست سایه ام را می گیرم و برای کسی که انگار ته کوچه نایستاده دست تکان می دهم...

و فردا

من

رفته ام

سایه ام

نیز .............

                                                               یادگاری از یه دوست

بگذار فراموش کنم                                     که من از تو هیچ چیز ندارم

حتی یک قاب خالی ازعکس

 بگذار فراموش کنم که دیگر کنج خانه قلب من خالی است

خالی از وجود تو

بگذار فراموش کنم  که من دیروز بعد از غروب نگاهت در خزان بهار مردم

من خالی از وجود تو شدم و هنوز نمیدانم چرا ؟؟؟

بگذار فراموش کنم

تو کیستی؟                 و برای چه آمده بودی!!!

بگذار بهار دوباره خودم شوم

بدون تو. بدون خیال تو و بدون نگاه تو

بگذار ترانه های لحظه هایم شوم               با خودم یکی شوم

                          و از پله های بهار بالا روم                 تا بهاری شوم

بگذار فراموش کنم که با تو چه بوده ام !                  

و بی تو چه هستم!

                     بگذار برای همیشه فراموشت کنم.....

روزگار باز داری چوب لای چرخم می ذاری ،باز داری سر به سر اوقات تلخم می ذاری

روزگار کاری نکن که تارومارت بکنم که فقط با دوتا خط پیش همه بی اعتبارت بکنم

روزگار عبد و عبید و چاکرم .الهی قربونت برم بدم به این تنور ما که سرد و خاکستریه

دعوای ما حرفیه و گریه ی ما سرسریه بدم به این تنور ما خودت که بهتر می دونی 

                          تو روزگاری و بهت نمیرسه که زور ما. 

من به قدرتی اعتقاد دارم که بسیار از من عظیم تر است و در هر کجا.هر لحظه از هر روز همرته من است . شبی از شبها در رویاههای خویش غوطه ور بودم و بین خواب و بیداری با خدای خود راز ونیاز می کردم .

"خدای من مرا در سختی ها تنها مگذار.من به تومحتاجم."

کم کم به خواب عمیقی فرو رفتم . خود و خدا را می دیدم بسیار به او نزدیک بودم.

با هم در مسیر بیابانی شروع به قدم زدن کردیم خدا همه جا با من بود. او گفت:

من هیچ گاه در سختی ها تنها نمی گذارم. به پشت سرم نگاهی انداختم جای دو جفت رد پا را دیدم آری او همراه من بود کم کم به بلندی و تپه ای نزدیک می شدیم .

نفسم به شمارش افتاده بود  توان بالا رفتن از تپه را نداشتم احساس می کردم سخت ترین لحظات زندگیم است.

در این لحظه که فشار به اعماق وجودم آمده بود به بالا رفتن از تپه ادامه دادم  باز نگاهی  به عقب انداختم  آری اشتباه نمی کردم جای یک جفت رد پا دیده می شد.

فریاد زدم خدایا تو گفتی هیچگاه تنهایت نمی گذارم پس کجای که دیگر توانم بریده است.

خدا گفت : بنده من تو را تنها نگذاشتم اگر جای دو جفت یک جفت رد پا می بینی

نگران نباش اکنون که سخت ترین لحظات زندگی تو است من تو را در اغوش گرفتم و این ردپای من است.

تو به من توکل کردی و من تو را یاری می دهم.

                                                            یادگاری از یه دوست

روزگاری آن موقع ها چشمانم پر بود ازگم کرده ای  ... پر بود ازانتظار   ... کودکی را میگویم ... اما اکنون چه ... دنیایم ویرانه ای بیش نیست ... چشمانم در پی انتظار سفیدی میزند ... عشق را می جویم ... زندگی را ... دستانم سرد است ... سرد سرد ...  . کودکیم اشک را نمی شناختم . اری انتظارم پایان یافت .گم کرده ام را یافتم . ان چیزی بود که همه داشتند و من نداشتم ان اشک بود گم کرده ام را پیدا کردم اشک به درگاه او.....

وقتی تو رهگذر جاده ی عشق شدی   حقش نبود مرا منتظر قرار دهی 
چی میشد اگر من رهگذر جاده ی عشق بودم و تو منتظر...............
                                 
                                                                          

 

     انقدر از زندگی دلگیرم که مرگ خویش را جشن می گیرم

من یه هفته دیگه بیشتر نیستم  من خیلی بدم که باعث شدم

به خاطر من ........ رو نذارن نت  .

   ((سعي كن تنها باشي: زيرا تنها بدنيا آمده اي و تنها از دنيا خواهي رفت. بگذارعظمت عشق رادرك نكني: زيرا آنقدرعظيم است كه تورا نابود خواهد كرد. بگذار خانه ي عشقت خالي ازوجود باشد: زيرا اگرعشقي درآن منزل كند به ويرانه هاي آن هم رحم نخواهد كرد.

این کلیپ رو تقدیم می کنم به تک چراغ زندگیم   : خدا

تقدیم می کنم  به دوستانم:  حسین -غفور -ابراهیم- احمد-زعیم-ناصر – ستار – نجیب- جواد –محمد حسنی – سامخانیان- فلور – شمس-شیرین –لمیا – فایقه-  فرزانه – فرزانه خبازی- صالحه-فاطمه –

به اساتیدم  خانم شریعتی – خانم تهرانی-  خانم شریعتی ساروی – خانم شاهین باز – خانم ناظری –اقای شریعتی – اقای صوفی وند-مستر جیم– و تمام اونایی که دوسشان  دارم 

                    روش کلیک کن کلیپ میمیرم برات حاکان

 دنيا را بد ساخته اند......... كسي را كه دوست داري،تورادوست نمي دارد. كسي كه تورا دوست دارد ،تو دوستش نمي داري اما كسي كه تو دوستش داري و او هم تو را دوست دارد به رسم و آئين هرگز به هم نمي رسند و اين رنج است . زندگي يعني اين...............

آنچنان آلوده است عشق غمناکم با بیم زوال..... که همه ی  زندگیم  می لرزد .  کاش باورم می کردی

 زندگی شاید حسرت یک نگاه باشد .

همدم بهترین دوران زندگیم   جشن ازدواجت را تبریک میگویم.

ديگر برای

اينکه گريه نکنم هيچ بهانه اي ندارم گريه گاهي رمز تدبير اشتباهات است

 زندگي بدون عشق اينقدرخاليست که بعضي مواقع حتي زودتر از سکوت مي شکند

اینک در پایان راه هستم ،راهی که برد و باختش یکی بود و شکست حرف اول و اخر را می زد .چه بگویم که خود کرده را تدبیر نیست . قلب ساده ام را با دروغ  و جفا سوزاندند و عشق پاک و بی ریای مرا  زیر پا گذاشتند و غنچه ی  عشق پاکم را قبل از اینکه شکوفا شود از شاخه جدا و در رهگذر نامردان لگد مال کردند

افسوس که نیستی تا صدای شکستن بی صدای قلبم را بشنوی ،------  کاش صدای شکستن غرورم را در شبهای تنهایی ام می شنیدی و تازیانه ی جنایت را ک