اینک در پایان راه هستم ،راهی که برد و باختش یکی بود و شکست حرف اول و اخر را می زد .چه بگویم که خود کرده را تدبیر نیست . قلب ساده ام را با دروغ  و جفا سوزاندند و عشق پاک و بی ریای مرا  زیر پا گذاشتند و غنچه ی  عشق پاکم را قبل از اینکه شکوفا شود از شاخه جدا و در رهگذر نامردان لگد مال کردند

افسوس که نیستی تا صدای شکستن بی صدای قلبم را بشنوی ،------  کاش صدای شکستن غرورم را در شبهای تنهایی ام می شنیدی و تازیانه ی جنایت را کنار میگذاشتی و برای یکبار هم که شده با مرهم مهربانی

زخم های روحم را تسکین می دادی .

---- تو شکننده ی قلب من بودی ، نیستی که مرا در بستر بیماری مشاهده کنی ، زخم زبان ها را در سکوتم به تنهایی تحمل می کنم و جز نزد خدایم زبان به شکوه ،شکایت و ملامت باز نمی کنم.

ای تکیه گاهی که می گفتی می مانم تا ابد و می جنگم تا حق خود را بگیرم . چه شد که شانه از بار تعهد خالی کردی و در کشاکش روزگار زخم خورده وملامت کشیده تنهایم گذاشتی

خواستم بروم . اما نالیدی که بمان که بی تو ، بی امید و تنهایم ...  ماندم تا وفای خود را به تو ثابت کنم

ماندم و سنگ صبورت شدم . اما تو به محض اینکه برخاستی ، دروغ و ریا را وسیله پیشرفت خود قرار دادی

مرا به وعده ی آب فریب دادی و به سراب فرستادی .  حتی  سبوی آبم را شکستی و تشنه لب رهایم کردی ...

که هنوز در عطش جانگداز می سوزم و می سازم .

ان روز که با برق نگاهت اسیرم کردی . سر راهم شدی و با سوز نگاهت وعده دادی که جان می دهم اما تو را از دست نمی دهم .زیرا  از حضور در بیابان تنهایی  هراسانم  ، چه شد که مرا در همان بیابان به زنجیر کشیدی و گریختی ! 

عشق من پاک و دور از هر هوسی است تو را باور کردم اما تو جام آرزوهایم را  با سنگ ناجوانمردی هدف قرار دادی و مرا آرزو به دل باقی گذاشتی  .

ۥمردی  و مردانگی را به قیمت ناچیزی به حراج گذاشتی و حال اینکه من بهای عشق را صادقانه به بهای سنگینی پرداخت کرده ام

           چه شد که قلبت لرزید و در دادگاه ریا و تزویر مرا متهم و خود را مظلوم جلوه دادی و بی رحمانه به تیغ جدایی ریشه ام را از خاک در اوردی و در همسفری زندگی مشترک کوتاهی کردی و رفیق نیمه راه احساساتم شدی

. بیاد بمان که مردمان چند روزه ی این گذرگاه تنگ ننگ نام هستیم